"Κράτα λίγο αγάπη..."

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Ας μιλήσουμε για ανθρώπους...

http://enfo.gr/uu/arp/6/2/6298.jpg?
Οι άνθρωποι που επιλέγουμε να έχουμε στο στενό μας περιβάλλον είναι καμιά φορά πιο σημαντικοί κι από την οικογένεια μας, είναι που αποτελούν δική μας επιλογή και δεν ήρθαν στη ζωή μας με το «έτσι θέλω».
Δε ξέρω αν κάνουμε επιλογές επί της ουσίας ή αν κάθε μας νέα γνωριμία είναι προκαθορισμένη από τη μοίρα ή το κισμέτ, είμαι σίγουρη όμως πως κάθε άνθρωπος αφήνει πάνω μας το ίχνος του και εμείς φυσικά αφήνουμε το δικό μας πάνω σε αυτόν.
Έτσι μετά από χρόνια θα έχουμε αποκτήσει πολλά ίχνη, κάποια από αυτά θα μας γεμίζουν ευχάριστα συναισθήματα και κάποια άλλα θα έχουν μια απαλή γεύση θλίψης.

Οι άνθρωποι λοιπόν έρχονται, μένουν, φεύγουν... Σαν τα τρένα στις αποβάθρες, σαν τα πλοία στα λιμάνια και σαν τ' αεροπλάνα στα αεροδρόμια.
Έρχονται και «ταράζουν» ποικιλοτρόπως τα ήσυχα νερά της λίμνης μας, μοιάζουν με τις πέτρες που πετάμε στη θάλασσα τα καλοκαίρια και την ταράζουν μέχρι να φτάσουν στο βυθό της και να βρουν τη δική τους θέση ανάμεσα στα υπόλοιπα βότσαλα.
Προσωπικά επιλέγω ή μάλλον προσπαθώ να επιλέγω δίπλα μου ανθρώπους αυθεντικούς, ανθρώπους χωρίς σκιές, ανθρώπους που γελάνε δυνατά, ανθρώπους που έχουν μάθει να απολαμβάνουν τις απλές χαρές της ζωής, ανθρώπους που κρύβουν μέσα τους αρκετές στάλες ουσίας, ανθρώπους που δεν τα παρατάνε εύκολα και φυσικά ανθρώπους που κάνουν όνειρα!

Έχω αποκλείσει εντελώς εκείνους που υπηρετούν το «δήθεν» της εποχής μας, αυτούς που νοιάζονται μόνο για το φαίνεσθαι και παραμελούν το είναι κι εκείνους, βέβαια, που μιλούν ακατάπαυστα χωρίς να έχουν κάτι να πουν, πληγώνουν απλά τη σιωπή, τη γεμίζουν με άναρθρες κραυγές κι έχουν ένα κενό και ξύλινο λόγο. Κι εκείνους που έχουν το μαγνήτη και μου ρουφάνε όλη την ενέργεια. Τους ονομάζω ανθρώπους «Βαμπίρ» γιατί με αφήνουν κενή από όρεξη για τη ζωή. Με κουράζουν και μου προκαλούν μια θλίψη και μια μιζέρια που δεν μπορώ να εξηγήσω.

Όταν υπάρχει κάποιος άνθρωπος αυτού του τύπου στο περιβάλλον μου νιώθω να πνίγομαι. Νιώθω πως ο αέρας που γεμίζει τα πνευμόνια μου είναι μολυσμένος, χάνω το χαμόγελο μου και σταματάω να κάνω όνειρα.
Προσγειώνομαι στο έδαφος κι αφήνω κατά μέρους όλα αυτά τα μη υλικά γεγονότα που μου δίνουν ώθηση για να προχωρήσω παρά κάτω. Συχνά τους αποκαλούν τοξικούς ανθρώπους, δε θα διαφωνήσω...
Είναι ικανοί να μολύνουν όλο το περιβάλλον με μια αρνητική ενέργεια που βαραίνει τους πάντες ψυχικά και σωματικά, μα κυρίως ψυχικά!

Σκέφτομαι κοιτάζοντας τη θάλασσα πόσο όμορφη είναι η ζωή, πόσο καλά κρυμμένη μέσα σε μικρές καθημερινές πράξεις. Στον καφέ που θα σου φτιάξει ο άνθρωπος της καρδιάς σου, στο γλυκό που θα φτιάξεις για να κεράσεις τους φίλους σου, στο ποτό που θα πιεις και θα φλερτάρεις μια καλοκαιρινή νύχτα ή μια νύχτα του χειμώνα.
Στη μοναχική βόλτα δίπλα στη θάλασσα, στη θέα μιας δύσης από το μπαλκόνι της κολλητής σου, στη ταινία που είδες μόνος ή με παρέα. Στο καινούργιο βιβλίο που αποφάσισες να διαβάσεις. Στις βουτιές που κάνεις στη θάλασσα λησμονώντας την ηλικία σου (άλλωστε πιστεύω πως πάντα κάπου μέσα μας υπάρχει αυτό το μικρό παιδί που έτρεχε ξένοιαστο και ονειρευόταν να γίνει μεγάλος ποπ σταρ και αστροναύτης ταυτόχρονα), στη σοκολάτα που τρως και σου θυμίζει τα παιδικά σου χρόνια. Στην βραδινή βόλτα με τα πόδια, στη θέα των αστεριών, στη θέα του φεγγαριού.
Στο άρωμα του νυχτολούλουδου, στις μυρωδιές που βγαίνουν από την κατσαρόλα της μαμάς σου. Στο ανέκδοτο που μόλις σου είπαν, στο τηλέφωνο που μόλις χτύπησε και ήταν μια φίλη που είχες καιρό να ακούσεις, στα ψώνια που κάνεις λίγο πριν ετοιμάσεις τη βαλίτσα για τις διακοπές.
Στην επαγγελματική σου επιτυχία που την γιόρτασες με μπύρες από το περίπτερο γιατί ο μισθός δεν φτάνει για σικάτο εστιατόριο.

Κυρίως όμως η ομορφιά της ζωής κρύβεται στα βλέμματα των ανθρώπων εκείνων που ζεσταίνουν την καρδιά σου. Στα μάτια αυτά που στέκονται δίπλα σου όχι για να σε κριτικάρουν ούτε για να σ' εμποδίσουν αλλά στέκονται πάντα εκεί απέναντι από τα δικά σου μάτια και σε στηρίζουν στις σωστές και τις λάθος επιλογές σου.
Στα μάτια αυτά που σε γεμίζουν με θέληση και όνειρα και φυσικά στο χαμόγελο τους που σε κάνει να νιώθεις αυτοκράτορας!

Κράτα στη ζωή σου τους ανθρώπους αυτούς που σε κάνουν να εξελίσσεσαι μέσα σε ένα κόσμο που επιμένει να βαλτώνει σε τεχνητούς βάλτους. Κράτα στη ζωή σου τα ζεστά βλέμματα και τα αληθινά χαμόγελα γιατί αυτά είναι και ο θησαυρός σου.


Υ.Γ. Αφιερώνω το κείμενο αυτό στους ανθρώπους που στέκονται δίπλα μου και με βοηθάνε να γίνομαι καλύτερη με τα ζεστά βλέμματα τους και τα αληθινά τους χαμόγελα.

photo: preciouslife.gr


enfo.gr 

 Antigrafakias    


"Διάβαζε όχι για να αντιλέγεις, να αμφισβητείς, ν' αναιρείς, να διαψεύδεις και ανασκευάζεις, όχι για να πιστεύεις, και να τα παίρνεις όλα για αλήθεια, άλλα για να κρίνεις και να εκτιμάς σωστά την κατάσταση και να σκέφτεσαι σαν λογικός άνθρωπος".

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα των άρθρων.

Εμείς απλά τα δημοσιεύουμε και η αξιολόγησή τους επαφίεται στη κρίση του αναγνώστη.

Αποποιούμαστε κάθε νομικής ευθύνης για την ακρίβεια των γραφομένων σε άλλα ιστολόγια ή ιστοσελίδες