"Οι απεργοί της κοκα κολα μποϊκοτάρουν και ροκάρουν"

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Σούργελα ποὺ καταστρέφουν κάθε ἔννοια λογικῆς…

Σούργελα ποὺ καταστρέφουν κάθε ἔννοια λογικῆς...
Τα σούργελα έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στο διάστημα της κρίσεως. Πιθανόν τον σημαντικότερο ρόλο από όλους Για να είμαστε πιο ακριβείς, τα σούργελα ήταν αυτά που όρισαν και επέβαλαν την ατζέντα της συζητήσεως.
Προσοχή, όμως. Δεν το έκαναν προσθέτοντας ζητήματα στην ημερησία διάταξη του δημοσίου διαλόγου, αλλά, αντίθετα αφαιρώντας.

Κάθε θέμα το οποίο ανελάμβαναν να υπερασπίσουν, ή και απλά να αναφέρουν, έβγαινε αυτομάτως από την συζήτηση των «σοβαρών» και ετοποθετείτο σε μια απαγορευμένη ζώνη, επειδή αν το συζητούσαν θα υπήρχε κίνδυνος να ταυτιστούν με τους τρελλούς. Και ασφαλώς δεν θέλει κάποιος να ταυτίζεται με τρελλούς.
Κορυφαίο παράδειγμα η επιστροφή στην δραχμή, που είναι ένα πολύ σοβαρό πράγμα και σίγουρα θα έπρεπε να συζητηθεί, τουλάχιστον ως ενδεχόμενο.
Από την στιγμή, όμως, που από την πρώτη ώρα ανέλαβαν την προώθηση του σχετικού αιτήματος τα σούργελα, το ένστικτο αυτοπροστασίας όλων των υπολοίπων επέβαλε την χωρίς όρους συσπείρωσή τους στο στρατόπεδο του «μένουμε ευρώ», που έγινε τελικά το εξ ορισμού, πλην κενό νοήματος, εθνικό τους ιδεολόγημα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιους είδους διάλογος.
Στην πραγματικότητα δεν ήταν αντίθετη πολιτική στάση. Ήταν αισθητική άμυνα, από την οποία προέκυψε και η πολιτική διαφοροποίηση. Αναγκαστικά μια διαφοροποίηση ρηχή και χωρίς πολιτικό περιεχόμενο.
Πλήθος σοβαρών θεμάτων, που έπρεπε να απασχολήσουν, κάηκαν και έμειναν εκτός ατζέντας των «νουνεχών», επειδή, απλά και μόνο, τα υπερασπίζονταν με πάθος οι Λαφαζανοτσιπροκαμμένοι. Η κοινωνία βυθίστηκε σε έναν περίεργο μανιχαϊσμό, όπου οι απόψεις έπαιρναν το πρόσημο του καλού ή του κακού, ανάλογα με το ποιος τις πρωτοεμφάνιζε στην δημόσια σκηνή. Αυτός έπαιρνε την πατέντα. Οι άλλοι απλώς γίνονταν αντίθετοι.
Θυμάμαι, την τελευταία συνάντηση μου, πριν τέσσερα χρόνια, με φιλικό μου πρόσωπο, που αργότερα εξελίχθηκε σε πολιτικό παράγοντα κόμματος αυξημένης υγρασίας και ρευστότητος. Είχα κάποιες αντιρρήσεις για τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονταν την εποχή εκείνη οι «ιδιωτικοποιήσεις».
Η απάντηση που πήρα ήταν ότι «ακούγομαι σαν Καμμένος», και προκάλεσε ασφαλώς την οργή μου. Για το εν λόγω πρόσωπο, όμως, ήταν το τέλειο επιχείρημα, άσχετα αν δεν είχε κάποια απολύτως σχέση με όσα έλεγα. Διότι το πρόβλημα δεν ήταν αυτά που έλεγα καθεαυτά. Ήταν η συνάφειά τους στην επιφάνεια και στους υπερίλους με τα ζωώδη συνθήματα του Καμμένου. Μπορούσα να λέω ότι θέλω, φθάνει να μην ακούγομαι σαν Καμμένος. Άρα να μην συζητώ για τις ιδιωτικοποιήσεις και να υιοθετήσω αυτόματα την στάση της άλλης πλευράς (που εν προκειμένω, την περίοδο εκείνη, έλεγε «πούλα τα όλα χωρίς εξαίρεση και χωρίς παζάρι»).
Ο διάλογος είχε ήδη μετατραπεί σε άσκηση ψευτοαισθητικής, με απογορευμένες ζώνες, τις οποίες επέβαλαν οι ψεκασμένοι. Και η κοινωνία έμενε στο σκοτάδι και την σύγχυση. Μακρυά από την πολιτική.

εἰκόνα


filonoi.gr 
Πηγή Antigrafakias   
"Διάβαζε όχι για να αντιλέγεις, να αμφισβητείς, ν' αναιρείς, να διαψεύδεις και ανασκευάζεις, όχι για να πιστεύεις, και να τα παίρνεις όλα για αλήθεια, άλλα για να κρίνεις και να εκτιμάς σωστά την κατάσταση και να σκέφτεσαι σαν λογικός άνθρωπος".

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα των άρθρων.

Εμείς απλά τα δημοσιεύουμε και η αξιολόγησή τους επαφίεται στη κρίση του αναγνώστη.

Αποποιούμαστε κάθε νομικής ευθύνης για την ακρίβεια των γραφομένων σε άλλα ιστολόγια ή ιστοσελίδες

Βοηθήστε την προσπάθειά μας ...
Help Antigrafakias going on ...